دلستون

نگفتنی های از دهان در رفته ی مصطفی
دلستون

نخلستون خونه ی نخلا ؛
دلستون آرامگاه منه.
________________

Home

اینستاگرام‌: mostafamoosaviiii

کانال تلگرام

About

آدرس کوتاه شده برای لینک دادن در بلاگفا :

http://goo.gl/Rql0Wp

.

خدای ناتمام ها

جمعه, ۱۴ اسفند ۱۳۹۴، ۱۱:۲۵ ب.ظ

اولین استعدادی که یادم می‌آید در خودم کشف کردم (یا اطرافیان در من کشف کردند) قدرت حفظ کردن اشعار بود. مثلا کلاس سوم ابتدایی که بودم شعرهای کتاب دوم دبیرستان خواهرم را حفظ بودم. اما الان به اندازه ی یک انسانِ علاقه مند به ادبیاتِ معمولی شعر حفظم.

دومین استعداد شاعری بود. اولین شعرم را دوم ابتدایی‌گفتم. گفتند قوی است. تا مدتی بعدش هی شعر میگفتم و همه را به ظهور یک شاعر کودک امیدوار کرده بودم. اما ناگهان بیخیالش شدم. و الان سالی چند شعر نیم‌بند میگویم‌ که خودم هم از آنها لذت نمیبرم

سومین استعداد بازیگری بود. که در کودکستان (پیش دبستانی کنونی) که بودم در من کشف شد. راهنمایی که بودم برای‌مناسبت ها نمایشنامه می‌نوشتم و بچه ها را به خط می‌کردم و اجرا می‌کردیم.سال اول دبیرستان جایزه بازیگر برتر تئاتر مدارس شهرستان را‌گرفتم. اما الان مدت هاست حتی تئاتر هم ندیده ام.

استعداد بعدی ژیمناستیک بود. وقتی سوم ابتدایی بودم ماه دومی که کلاس ژیمناستیک میرفتم منتقل شدم به کلاس دیگری که بچه هایش بالای دو سال بود ژیمناستیک کار میکردند. و سریع پشتک و وارو و... را یاد گرفتم اما الان یک‌تپل به تمام معنا هستم که شکمم یک نیمکره ی‌کامل است.

دبیرستان‌که بودم شدیدا علاقه‌مند شده بودم به حفظ قرآن تا جایی که بعضی وقت ها در یک روز سه صفحه حفظ میکردم. اما اواسط جزء چهارم‌ بودم که یکدفعه به کلی کنار گذاشتمش و حالا هفته به هفته یک صفحه روخوانی هم نمیکنم.

خوشنویسی، پینگ پونگ، درس، فوتسال، نویسندگی و ... از دیگر زمینه هایی بودند که‌مثل تابع دلتای دیراک اولش سر به بینهایت میگذاشتم و بعد از مدت کوتاهی به صفر میرسیدم.

من، مصطفا ام. خدای نا تمام‌ها، تبدیل شده ام به یک‌انسان عادی. دیگران را نمیدانم، اما خودم حالم از اینهمه معمولی بودن خودم به هم میخورد. لعنتی! قرار بود من برای خودم کسی بشوم. نه این که در هیاهوی شهر یک تکه‌ی بدیهی از پازل دنیا شوم که کسی از گم شدنش حتی باخبر هم نمیشود.

نظرات (۶)

از خوندن پاراگرافاخرش حظ کردم
اصلا می دونی چیه، حق با توئه، اگر تنبلی نبود تو یک بازیگر/خطاط/ژیمناست/شاعر/نویسنده/مهندس/... عالی می شدی فقط تنبلی مانع شد، گهگاهی «واقع گرایی» که فراموش بشه آدمیزاد احکام عجیبی صادر می کنه ...
پاسخ:
خداوند انسان را آفرید و انسان توجیه را
مثل من که قرار بود قیام کنم... اما از سال 85 به اینور تبدیل شدم به یه آدم معمولی.
سلام.
محمدکاظم کاظمی گفت:
ما هر دومان دو نیمه ی سیب ایم، عین هم...
آفرین به این همه استعداد کشف شده..
حالا چرا ناتمام؟؟
خب برو دنبالشون و  هر کسی میتونه تو یک زمینه موفق باشه

من فانو هستم، یک معتاد به نیمه تمام قرار دادن کارها!
شاید دلیلش اینه که میخوایم با تمرکز روی یه کار صد در صد نتیجه بگیریم و موفق بشیم، بخاطر همین از کارهای دیگه غافل میشیم. یه دلیل دیگش هم جبر حاکم است، سیستم تحصیل و شغل و ازدواج که برای رسیدن به آن باید عین اسب بدویم...(البته من چون دخترم کمتر ولی پسرها با وجود دوسال سربازی بیشتر باید بدوند)
پاسخ:
تنها دلیلش تنبلیه
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">