دلستون

نگفتنی های از دهان در رفته ی مصطفی
دلستون

نخلستون خونه ی نخلا ؛
دلستون آرامگاه منه.
________________

Home

اینستاگرام‌: mostafamoosaviiii

کانال تلگرام

About

آدرس کوتاه شده برای لینک دادن در بلاگفا :

http://goo.gl/Rql0Wp

.

خیلی وقت است شرح حال ننوشته‌ام. یادم نیست اینطور نوشته‌ها از کجا شروع می‌کردم و به کجا ختم میشد. اما الآن تیتر وار می‌گویم.
یک جا آزمون استخدامی دادم، مرحله اولش را قلبول شدم، مصاحبه خوبی هم دادم اما آش دهن سوزی نیست و اگر هم زنگ بزنند نمی‌روم. آزمون دیگری در کار نیست. یک کارخانه خصوصی (متعلق به یکی از آشنایان) نزدیک شهرمان قرار است راه اندازی شود که آنجا هم اسم نوشته‌ام اما چندان جدی نیست.
با برادرم دو گلخانه اجاره کرده‌ایم. ۷۰۰ و ۱۰۰۰ متری. توی اولی دو سه ماه پیش برادرم آلوئه ورا کاشته است و دومی را هم این هفته با هم می‌کاریم. همه‌اش قرض و وام است. اوایل تابستان مشخص می‌شود نتیجه می‌گیریم یا نه. گاهی با هم "بالا پایینی می‌کنیم" (یعنی داد و ستد متفرقه. مثلا موتور آبکشی  چاه می‌خریم و می‌فروشیم. گاهی معامله‌ای جوش می‌دهیم و... که البته فعلا کارگردان اصلی جناب برادر است.) یک کلام، شغلم تقریبا آزاد تلقی می‌شود در حال حاضر.
وقت زیادی دارم و حوصله ی کمی. نه کتاب رمان میخوانم. نه زبان. و نه هیچ چیز دیگری. آرامش نسبی ای دارم که در تقابل با بی‌پولی حال حاضر چندان نوش جانم نمی‌شود. اما به آینده خوشبینم.
من یک بار زندگی کارمندی را تجربه کرده‌ام. (که آن زمان شلغم را بیشتر از شغلم دوست داشتم!) دعا کنید مجبور نشوم دوباره به چنین جهنمی برگردم!
  • مصطفی موسوی

۲۶ سال زندگی کرده‌ام. بچگی خوبی داشته‌ام. برای پدر و مادرم پسر خلفی بوده‌ام. برای جامعه‌ام شهروند بی‌آزاری. سفر رفته‌ام. روزگاری عاشقی کرده‌ام. آنقدر که حس میکنم چند سال زندگی مشترک را پشت سر گذاشته‌ام. هفت سال زندگی مستقل را تجربه کرده‌ام. بیست سال تمام درس خوانده‌ام. کار کرده‌ام. برای دوستانم رفاقت، برای خواهر برادران بزرگترم برادری، و برای خواهر کوچکم پدری کرده‌ام...

دیگر نمی‌دانم آدم از اینجا به بعد قرار است چه کند؟ نمی‌گویم از زندگی سیرم؛ اما واقعا دیگر مرا به هیجان نمی‌آورد. کنجکاوم نمی‌کند. از ۲۵ سالگی به بعد زندگی می‌شود شبیه پازلی که دیگر توی ذهنت حل شده و فقط مانده چیدن بقیه‌ی قطعات کنار هم. یک کار کسل کننده!

  • مصطفی موسوی

یک: از نمونه سودجویی‌هایی که امروز دیدم این بود: "فلان شرکت یا فلان کافه و... در حال جمع آوری کمک برای زلزله زدگان هستند. این هم آدرس این هم تلفن، سایت، کانال تلگرامی و..." !! خب چنین سودجویی، از نام کسانی که بی‌خانمان، ورشکسته، داغدیده و آواره شده‌اند، آن هم وسط مصیبت،  از حیوان هم بر نمی‌آید! چه کار می‌کنید خداوکیلی؟!


دو: از نمونه‌هایی که در بالا گفتم هم بگذریم، افراد زیادی را می‌بینم که شماره حساب شخصی می‌دهند برای کمک و قصدشان هم کمک است. اما باید گفت در زمان‌های قدیم کمک رسانی همینطور فردی و بی حساب و کتاب بود. بعد هنگام کمک رسانی شلوغی و بی نظمی زیاد میشد. یا از برخی اقلام زیاد و از برخی کم تهیه میشد. یا حضور افراد غیر متخصص در محل کار را گره میزد و... بعد انسان‌ها نشستند و فکر کردند و به این نتیجه رسیدند که باید ارگان هایی تاسیس کنند و  کار را به آنها بسپارند و  آنها را حمایت کنند تا کارشان را انجام بدهند.  قرار نیست ما برگردیم به عقب و باز نفر به نفر به طور خودسر دوره بیفتیم به پول جمع کردن و غیره. البته با تشکر و احترام به عزیزانی که نیتشان خیر است.

بعداً نوشت: بماند که این شماره حساب دادن‌ها چقدر باعث آشفته شدن فضا سودجویی افراد کلاهبرداری می‌شود که به اسم کمک به زلزله زدگان جیب خودشان را پر میکنند و هیچ نهادی هم نیست که بازخواستشان کند...

  • مصطفی موسوی
از آنهایی بود که یک اسم در شناسنامه دارند و یک اسم غیر رسمی که صمیمی‌تر ها صدایش می‌زدند. منتهی آنقدر هر دو اسم قشنگ بودند که من یک خط در میان از هر دو استفاده می‌کردم.
چند روز پیش دوستم را دیدم که دخترش همراهش بود و اسمش یکی از اسم‌های "او"بود. با دخترک که بازی می‌کردم، وسط بازی آمدم اسمش را صدا کنم ناخودآگاه به اسم دوم "او" صدایش زدم! دوستم برگشت و گفت این چه اسمی بود؟ پیر شده‌ای و اسمی که اینهمه صدایش کردی همین الآن یادت رفت!
درست می‌گفت. این اسم را خیلی صدا کرده‌ام. درست می‌گفت. پیر شده ام...
  • مصطفی موسوی

اولین باری که با هم دعوایمان شد، رفت و از تمام شبکه‌های مجازی بلاکم کرد! بدجوری توی بی‌خبری و دلتنگی حبس شده بودم. بعد که دوباره آشتی کردیم رفتم و توی هر کدام یک اکانت ساختم، با اسم و مشخصات مستعار. هی عکس گذاشتم، فالوئر جذب کردم و خلاصه حسابی جعل هویت کردم. بعد توی روزهایی که رابطه‌مان عادی بود رفتم و اکانتش را دنبال کردم.

حالا دیگر راه فراری ندارد. هرچند دعوایمان شود (که شد) و بلاکم کند (که کرد) من می‌بینمش و می‌خوانمش.و او حتی نمی‌داند من کدام هستم تا از من متنفر باشد.!

و این همه‌ی انتقام من از قهر اوست...

  • مصطفی موسوی

چرا مسئولینِ همیشه هزینه سازی که الان متولی جلوگیری از حضور مردم بر سر مزار کوروش هستند، کمی فکرشان را به‌کار نمی‌بندند؟

کسی نیست بگوید عوض این که مردمی که بسیاری از آن‌ها واقعا نمی‌دانند کوروش کیست (طوری هرچه جمله قصار در دنیا هست را به او نسبت می‌دهند) دور هم جمع شوند، و مراسمی بی سر و ته بگیرند که از بی‌برنامگی آخرش به شعارهای بی‌ربط به روز کوروش ختم می‌شود؛ می‌توانید یک بزرگداشت رسمی بگیرید، از اساتید و اهل فن، آن‌هایی که با‌سوادند و کوروش را می‌شناسند را دعوت کنید، اساتید خارجی که درباره‌ی کوروش و ایران باستان حرفی‌برای‌گفتن دارند، و چند سلبرتی همیشه در صحنه را دعوت کنید، و خلاصه یک مراسم آبرومند بگیرید که با یک تیر دو نشان را زده باشید. چرا انقدر خنگید؟!

باشد،قبول، کوروش و داریوش و کلاً هخامنشیان و کلاً تر ایران باستان به پای شما نمی‌رسند!! اما آن‌ها هم نکات مثبت زیادی دارند. دست از این فقط ما خوبیم‌ها (که واقعا نیستید) بردارید. کوتاه بیایید!

  • مصطفی موسوی